Lichter

Vandaag ruimde ik mijn berging op. Het gebeurde spontaan, als in een opwelling. Mijn vriendin reed de paardentrailer het parkeerterrein op van het bedrijf dat aan mijn woning grenst, en parkeerde hem bij het pad dat naar de bergingen liep.

 

Na vier keer een sleutel te hebben geprobeerd, vond ik de juiste. Die paarse, ik had het kunnen weten. Een vochtig hok met spinnenwebben lonkte. Eenmaal in de juiste stemming gooide ik zowat alles weg dat door mijn handen ging. Bij twijfel ben ik iemand die weggooit, bedacht ik me. Wat dat precies betekende wist ik niet, maar ik dacht er de rest van de dag over na. 

meer lezen

Ouderwetse lul

Ik was laatst in een squashclub in Oost-Duitsland. De deuren in het pand waren oranje en je kon in elke ruimte het licht aandoen met een knopje. Kranen kon je open- en dichtdraaien op een door jou gekozen moment en de temperatuur kon je instellen naar eigen goeddunken. Ook kon je zonder hulp van een motion-sensor handdoekjes uit een houder trekken om je handen te drogen. Mijn autonomie als mens werd op de proef gesteld, maar ik floreerde onder deze druk. Trots keerde ik naar huis. 

meer lezen

De allerlaatste race

Het fenomeen lag op de grond te kermen en je zag het ongeloof in zijn ogen. Hoe kan mij dit overkomen? En juist tijdens mijn allerlaatste race? Ik was toch onsterfelijk? Terwijl andere landen elkaar in de armen vielen en hun prestaties vierden, werd een rolstoel richting Bolt gerold door een Engels, wat dikkig vrouwtje.

meer lezen

Anjema's ongevraagd advies: II

Ter opvolging van mijn vorige column in de laatste editie van dit blad publiceer ik het tweede deel van een reeks tips aan de aankomende topsquasher. Er is weinig ruimte te verliezen, dus steek ik maar van wal.

meer lezen

Anjema's ongevraagd advies: I

In de herfst van mijn carrière lijkt me het mooi jou, jong opkomend topsquashertje van Nederland, een aantal tips te geven. Tips voor een leven als professional, voor een leven on the road, of gewoon voor als je tanderosie wil voorkomen. Tot huilends toe heb ik in sommige gevallen schade en schande geleden voordat ik tot de volgende wijsheden kwam. Hier volgt, gratis en voor niets, een short-cut naar iets meer ervaring. Hier volgt, gratis en voor niets, een onweerstaanbare portie ongevraagd advies, dus luister goed!

meer lezen

Onoverwinnelijk

Ik herinner het me nog goed. De winterse ochtendwind die in m’n gezicht blies terwijl Coldplay’s magische meesterwerk ‘Clocks’ door m’n koptelefoon mijn hersenpan binnendrong. Het was de eerste keer dat ik het album hoorde. Een fris zonnetje verrijkte de toch al gezellige straten van Maastricht. Elke ochtend liep ik van het hotel naar de club van Erik van der Pluijm, waar ik de Dutch Open speelde. Ik was een broekie, en verkeerde in bloedvorm.

meer lezen

Het mooie van sport

Wie het programma ‘24 uur met Wim Hof’ heeft gezien, kan niet anders dan van die man houden. Hij is allesbehalve een clean-cut man met een glad verkoopspraatje. Niet lang na binnenkomst liet hij een scheet waarvoor hij zich excuseerde. Even later ramde hij droevige akkoorden op zijn akoestische gitaar terwijl hij jankende klanken blèrde. “Het is een soort gehuil, hoor je dat? Zo van, wat is er met de aarde gebeurd?” Het ene moment huilde hij toen hij het slaapliedje neuriede dat zijn overleden vrouw voor zijn kinderen zong. Even later begon hij een kussengevecht op leven en dood. Zelfs de cynische Theo Maassen lag aan zijn voeten. 

meer lezen

Een onbelangrijke wedstrijd

Afgelopen weekend speelde ik een toernooitje in Brugge, waarvan ik genoot. Normaal gesproken, dat wil zeggen: vóór mijn blessure, had ik nooit meegedaan aan een onbeduidend toernooitje net over de grens. Voor een professional valt er namelijk niets te halen. Geen punten voor de wereldranglijst, weinig geld, en tussen het globetrotten door wil je je schaarse vrije dagen het liefst thuis door brengen. Maar nu was de situatie anders.

meer lezen

Midnight in Paris

Ik schaafde alsof mijn leven er van af hing. De zweetdruppels stonden op mijn voorhoofd. De Arc de Triomph doemde in de verte op door het hotelkamerraam. Bij de pharmacie had ik een nagelschaar en vijl gekocht. Nadat ik mijn teennagels zo kort mogelijk had geknipt, schuurde ik het eelt op mijn hiel weg. Een stofwolk vulde het kleine kamertje. Mijn voet moest zo klein mogelijk worden. Die schoen moést passen.

meer lezen

Operatie

De TL-lichten gleden voorbij terwijl de verpleger mijn bed door de gangen rolde. De weg naar de operatiekamer was lang, zat vol bochten en werd gehinderd door een aantal deuren die alleen met een pasje geopend konden worden. Ik kende dit tafereel slechts uit televisieseries. Nu lag ik hier toch echt zelf. Toen we even stil stonden keek de verpleger op me neer. Hij vroeg of ik zenuwachtig was. Ik loog terwijl m’n handen onder de deken zachtjes trilden, maar vroeg me tegelijkertijd af wat het uitmaakte voor het eindresultaat.

meer lezen

Lelijk winnen

Scrollend door m’n facebook inbox opende ik het bericht van Matthiew Zug van een paar dagen geleden. Ik kende de goede man niet maar hij vertelde dat 'ie op het punt stond de bouw van een gigantische squashclub in Greenwich, een rijk voorstadje van New York, af te ronden. Of ik eind mei beschikbaar was om een demonstratie wedstrijd te spelen ter opening van zijn nieuwe club.

 

meer lezen

Banana Pancakes

Als je je favoriete liedje wil verzieken, moet je hem instellen als wekker. Het voorheen zo relaxte ‘Banana Pancakes’ van Jack Johnson galmt om 05:45 van mijn nachtkastje. Rot op met je pannekoeken, Jack, denk ik. Ik trek m’n joggingpak aan, pak m’n yoga matje en spring op de scooter. Yoga in een warme ruimte is een mooie manier van wakker worden. Je begint de dag eigenlijk met een langzame dood, gevolgd door een wederopstanding. Na 90 minuten enorm te hebben gestretched en gezweet race ik naar huis. Ik moet een vlucht halen.

meer lezen

Park Avenue Life

Ik likte de chocola van een zilveren lepeltje en keek naar buiten. Het was midden in de nacht en dikke sneeuwvlokken vielen op Park Avenue. Na een wedstrijd kon ik wel vaker niet slapen. Alle voedingsadviezen daargelaten, ik had enorme zin in iets zoets. Terwijl de nutella op mijn tong smolt, vergat ik mijn verlies. Soms is het welzijn van de geest belangrijker dan die van het lichaam.

meer lezen

Ontbijt met de 4-voudig wereldkampioen.

Amr Shabana kwam in opgewekte toestand aan m’n ontbijttafel zitten in Doha. We speelden deze week de Qatar Classic. I’ve done it, LJ! Again. Twice in one week! Ik dacht even na. Waar kon de viervoudig wereldkampioen zo trots op zijn dat hij met deze kreet de ontbijtzaal binnenviel? Wat had deze levende legende de afgelopen week niet één, maar zelfs twee keer klaargespeeld?

meer lezen

Abrazo a Mexico

Totaal onverdiend zit ik in het upper deck van de boeing die me door de nacht over de oceaan naar huis vliegt. Met een zacht gebrom verorbert mijn vliegmasjien in gestaag tempo de kilometers die naar Amsterdam leiden. Een vlucht is voor mij altijd een moment van reflectie. Het is per definitie het eind van een hoofdstuk en je vliegt met duizend kilometer per uur op een nieuw aan. De uren tussen beide hoofdstukken zit je totaal machteloos opgescheept met weinig anders dan je gedachtes. 

meer lezen